wtorek, 27 lutego 2018

Solidarni z Marsjaną

Solidarni z Marsjaną, czyli gorący apel o nadzieję w walce z beznadzieją.




21-letnia Marsjana Dua Gero była siostrą w zakonie Sióstr Franciszkanek w Maumere, na indonezyjskiej wyspie Flores. Jej problemy zaczęły się 10 października 2012 roku, kiedy obudziła się z wysoką gorączką i krwiopluciem. Okazało się, że jest chora na gruźlicę. W obawie przed zakażeniem, z zakonu została usunięta i przekazana pod opiekę mamy wychowującej czwórkę jej rodzeństwa. Do północy, 24.10.2012 zbieramy pieniążki na leczenie i nowe życie dla Marsjany.
  
Mimo rozpoczęcia terapii, 18 października, stan Marsjany gwałtownie się pogorszył. Konieczna była trasfuzja krwi. Do szpitala, Marsjanę odwoziłem razem z niewielką, plastikową torbą, w której mieścił się jej życiowy dobytek. Siostra przełożona, z obawy przed zakażeniem potencjalnie śmiertelną chorobą, tego dnia usunęła ją z zakonu. Dziewczyna, która chciała poświęcić życie zgrupowaniu, w krytycznym momencie, została z niego wyrzucona i przekazana pod opiekę mamy - Pani Rosanindy. To było dla niej pierwsze spotkanie z rodziną od dnia wstąpienia na duchową ścieżkę. Szkoda, że w takim miejscu i w takich okolicznościach. Mimo tego co ją spotkało, Marsjana nadal czuje powołanie i chce poświęcić życie Bogu i bliźnim. 

Matka Marsjany mieszka we wsi Nita w niewielkim domu z zbudowanym z cienkich bambusowych listew spasowanych ze sobą w taki sposób, że przez ścianę można zobaczyć co dzieje się na zewnątrz. Pani Rosalinda, samotnie wychowuje czwórkę młodszego rodzeństwa . Utrzymuje się z pracy jako praczka w domu sąsiadów. O tym, że pierwsze noce Marsjany w szpitalu spędziła śpiąc na podłodzę jej izolatki, powiedziały nam pielęgniarki. Sama wstydziła się przyznać, że nie stać jej na codzienny transport z miasta do rodzinnej wsi. 

Krew udało nam się zebrać. Zajęło to dwa dni ciągłego jeżdżenia i błagania na kolanach o możliwość wbicia się w żyły potencjalnych dawców. Teraz, Marsjanę czeka długotrwałe leczenie gruźlicy. Pozostawione samemu sobie, jej niemal bezwładne, wątłe ciało, w obliczu beznadziejnej sytuacji finansowej i twardej indonezyjskiej biurokracji, w której nic nie jest pewne, kołysze się na wietrze w stronę świeżego grobu. Dajmy jej szansę. Zatrzymajmy ją w naszym świecie!
 
Ile dokładnie jest potrzebne, nie wiadomo. Pomimo braku wymaganych dokumentów, udało nam się załatwić dla Marsjany ubezpieczenie socjalne. Leczenie szpitalne, może być więc całkowicie darmowe, częściowo subwencjonowane lub w ogóle mogą ubezpieczenia nie uznać. Specyfika indonezyjskiej biurokracji polega na tym, że wszystko zależy od humoru osób papierami się zajmującymi. Biorąc pod uwagę sytuację (nie tylko materialną) rodziny, nawet jeśli leczenie okaże się darmowe, potrzebny jest każdy grosz. Rodzina Marsjany ma w tej chwili wiele zmartwień na głowie. Pomóżmy złagodzić to finansowe. 


_____________________________________________________________________________

.......:::::::::: ZBIÓRKA ZAKOŃCZONA ::::::::::..........
PODSUMOWANIE 


Ciężko nam wyrazić wdzięczność prostym słowem "dziękuję". W ciągu niecałych trzech dni, z Polski, udało nam się zebrać 1293 zł, czyli 3.800.000 rupii indonezyjskich. Wpłaty były bardzo hojne. Pieniądze, pieniędzmi, ale wpłacając daliście coś więcej. Skomplikowana, wręcz beznadziejna sytuacja, sytuacja wyszła na prostą. Daliście nadzieję i wiarę w solidarność - nie tylko Marsjanie, ale i wszystkim osobom, które były w jej pomoc zaangażowane.  
Można żyć w biedzie i, jeśli na co dzień jest co do garnka włożyć, być szczęśliwym. Zawsze, jednak, przydaje się jakieś zabezpieczenie. Jakaś poduszka. Coś na czarną godzinę, "na wszelki wypadek". Ale co jeśli ten "wszelki wypadek" będzie miał akurat miejsce a my nie mieliśmy czym wcześniej naszej poduszki wypchać? 
 

Nie jesteśmy sami na tym świecie. Otacza nas ponad siedem miliardów istot podobnych do nas. Nie ma znaczenia wyznanie, narodowość czy kolor skóry. Szczególnie w XXI wieku, odczuć można wyraźnie, że wszyscy razem, wspólnymi wysiłkami, budujemy ten świat. Cierpienie jednego jest, tak na prawdę, cierpieniem ogółu. Dobro każdego z nas to rzecz wspólna, cosa nostra. Pomagając innym, pośrednio, pomagamy więc i sobie. Kto wie, czy wśród osób, do których wyciągnęliśmy w ciągu ostatnich kilku dni dłoń, nie znajduje się przyszły wynalazca leku na AIDS?

Nie wiadomo jaki będzie ostateczny koszt leczenia Marsjany. Nagły przypadek, udało nam się załatwić za darmo. Wymagało to jednak dużo wysiłku, zaparcia i czasu. Momentami, miałem wrażenie, że walę głową próbując przebić gruby, mur biurokracji. Specyfika indonezyjskich urzędów polega na tym, że albo trzeba się nalatać, albo płacić. A jak nie to, nie ma przebacz, hasta la vista, bejbe po drugiej stronie.

Dzięki Waszemu wsparciu, Marsjana nie będzie musiała już martwić się o finansową stronę swojego leczenia. Jak potoczy się dalej jej życie, nie mam pojęcia. Pewne jest to, że wspólnym wysiłkiem i zaangażowaniem, wznieciliśmy z powrotem ledwo tlący się płomień. 


Tak, to jest ta sama osoba. Zarówno za wpłaty, jak i pozytywną energię, Dziękujemy!


Jeszcze zbiórka wśród indonezyjskich znajomych. Ci najbliżsi dali już nam bardzo wiele.  
Praktycznie jak wyczarowany pojawił się przed nami motor, którego pilnie potrzebowaliśmy by jeździć za krwią. Ot tak, po prostu - nie na chwilę, tylko na 24 godziny przez kilka kolejnych dni. Przyjaciółka, która mi towarzyszyła, wytrzymała z moim charakterkiem prawie cały tydzień co też jest nie lada wyczynem. W momencie zwątpienia, z Czerwonego Krzyża, magicznie zniknęły potrzebne woreczki z krwią. Jonta, mimo bardzo napiętego grafiku pracy, samodzielnie zgłosił się do prowadzenia zbiórki po stronie indonezyjskiej - wśród swoich znajomych z rodzinnej Sumatry. 


Wyszło na to, że pomocy finansowej szukaliśmy jedynie na zewnątrz. Z jednej strony głupio. Z drugiej, ktoś wcześniej czy później zadałby pytanie dlaczego Marsjana była siostrą i już nie jest. Ktoś chciałby wyciągnąć konsekwencje. Wyjaśnienie sprawy wiązałoby się z niepotrzebnym stresem dla dziewczyny, która tego stresu powinna w tej chwili unikać. 
 
Gdyby ktoś chciał jeszcze wspomóc Marsjanę z rodziną - paczką lub dobrym słowem w wersji papierowej, podam adres, ale dopiero w sobotę. Dziś, kiedy przekazywaliśmy jej Wasze wsparcie z Polski, zapomniałem zapytać. 

_____________________________________________________________________________


.......:::::::::: CO SIĘ STAŁO? ::::::::::..........
Z Flores, miałem wyjechać w niedzielę, 21 października 2012 roku. Coś mnie zatrzymało. Wynikło coś niepodziewanego. Coś beznadziejnego. Szpital, gruźlica, brak ubezpieczenia i środków do życia. Wyrok? Niekoniecznie. Choć ze śmiercią stykaliśmy się w ostatnim czasie bardzo często, postawiliśmy sobie za punkt honoru by tego życia i uśmiechu nie oddać!


Marsjana z mamą w szpitalnej izolatcę, mimo początkowej beznadzieji ich sytuacji potrafią się szczerze uśmiechać.





Zaczęło się niewinnie. 10 października jeszcze nic nie wskazywało na to, że życie Marsjany zawiśnie na włosku.
Pierwszą wizytę Marsjany w szpitalu, opisałem tutaj.


Po tygodniu, okazało się, że jej stan uległ nagłemu pogorszeniu a siostra przełożona z obawy przed zakażeniem potencjalnie śmiertelną chorobą, usunęła ją z zakonu. Widząc sposób w jaki Marsjana pozostawiana jest samej sobie, sam poczułem się mocno spoliczkowany. Ponieważ Flores to miejsce, w którym nie można na głos rozmawiać na drażliwe tematy, codziennie zwierzałem się publicznie z tego co się dzieje, pisząc update'y na mojej facebookowej tablicy. Poniżej wklejki. 

18.10.2012
 
Okazało się, że Marsjana potrzebuje transfuzji. Smutne, ale prawdziwe: została wyrzucona z zakonu za prątkowanie gruźlicą. Odpowiedzialność, łącznie z finansową, za leczenie została przerzucona na rodzinę. Szkoda gadać. 


Cały dzień na zebranie krwi. Jutro powtórka z rozrywki.

Najpierw wkurzyło mnie, że krew jest płatna a zaraz obok szpitala, przy Czerwonym Krzyżu, stał nowoczesny autobus z napisem DONOR SEKARANG. Jak ktoś oddaje to nic nie dostaje. Ale jak już potrzebuje to musi płacić. Jedna torebka: 40 dolarów.

Później, okazało się, że mojej zerówki nikt nie chce. Nawet nie sprawdzili, że jest zdrowa jak krew konia. Potrzebowaliśmy sześć osób. Węże, skorpiony, pijawki i karaluchy wielkości dłoni - normalka, chleb powszedni. Nie cierpię igieł. Mdleję. Chciałem dać, Byłaby już jedna osoba. Nie udało się.

Chodząc od jednego gabinetu do drugiego, to z receptą to z listem od lekarza, zaświadczającym o tożsamości pacjentki, miałem wrażenie jakbym stał przed murem biurokracji o supergęstej gramaturze i głową próbował go przebić.

Z drugiej strony, ciekawe co by było gdyby ktoś nieprzytomny do takiego szpitala trafił. Skoro jednej osobie udziela się pomocy na oddziale Emergency, a druga lata z papierami, tracąc przytomność warto zadbać wcześniej o rozdwojenie jaźni tak by druga jaźń pozostała przytomna.

Zbiórka osób chętnych do podzielenia się płynami ustrojowymi to 2 godziny jazdy wgłąb i po wybrzeżach wyspy w jedną stronę. Razem z rozmowami, zajęło to znacznie więcej. Zebraliśmy cztery. Dwa worki z krwią zostały podane. Jutro, po prośbie, uderzam do jednostki wojskowej.

Powrót do szpitala późnym wieczorem..... Marsjana miała podpiętą kroplówkę z krwią. Na nasz widok, uśmiechnęła się od ucha do ucha i nawet energicznie usiadła na łóżku, nie wypuszczając z wolnej od igły dłoni różańca. Oprócz niej, w pokoju siedziała jej mama - Rosalinda. Chciałem zrobić zdjęcie ale jakoś tak wyszło, że nie wyciągnąłem nawet aparatu. Nie zdążyłem bo zostałem obściskany przez mamę. Dostałem też prezent. Ręcznie tkany selendang, zwany z Perska "szalem". Jeśli wszystko dobrze pójdzie, selendang pójdzie na licytację podczas zbliżającego się finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.
Podziękowania za bezinteresowną pomoc..... rachunek sumienia..... jak najbardziej miałem interes. Znów mi wyszło, że egocentrykiem jestem. W połowie dnia, kiedy osoba, którą poprosiłem o pomoc przy papierologii poddała się, mój tok myśleniowy wyglądał tak: "Tyle czasu minęło, coś robimy a stoimy w miejscu i tak na prawdę nic nie załatwiliśmy. Czas już zainwestowany. Poddamy się, będzie zmarnowany, pociągniemy dalej, będzie satysfakcja. Porażka nie wchodzi w grę!"

19.10.2012

ALHAMDULLILAH - zebrlaliśmy tyle krwi dla Marsjany ile było trzeba. BISMILLAH na dalsze leczenie.

Pomysł z bazami wojskowymi był świetny.... tyle tylko, że żołnierze oddawali już krew dwa tygodnie temu..... dla Czerwonego Krzyża, który w razie potrzeby każe sobie za tą krew słono płacić. W sumie i tak zrobili nam przysługę bo w tym kraju mogli mnie aresztować z zarzutami o szpiegostwo.... w Indonezji, od baz wojskowych lepiej trzymać się z daleka. Mieliśmy też dwóch dawców, których straciliśmy. Ale po kolei.

Policja - spóźniliśmy się. Trzeba nam było przyjść podczas porannego apelu.

Praktycznie, wszędzie gdzie uderzaliśmy byliśmy spóźnieni bo albo już ktoś krew dał, albo nikt nie miał grupy B+, którą szukaliśmy, albo tej osoby już tam nie było.

Zrezygnowanie, powrót do szpitala.... dzień stracony? "Chyba łatwie nam będzie pieniądze zebrać niż tą krew.... idziemy wziąć kredyt w Czerwonym Krzyżu". Wzięliśmy - nie kredyt, ale.... praktycznie, ukradliśmy tą krew bo przyszło mi do głowy żeby poprosić ładnie panią by worki z krwią zniknąć. Skoro wszystkim rządzi biurokracja, to przecież można wpisać w papiery, że krew była i nie ma. Udało się. Alhamdullilah.

W tym samym momencie, przyszedł jeszcze dawca, z którym umówiliśmy się na pięć godzin wcześniej. Jeden woreczek więc odrobiliśmy.


Transfuzja załatwiona. Leczenie gruźlicy powinno zacząć się w najbliższych dniach.


Zakon, z którego Marsjana została za chorobę wyrzucona rzucał nam kłody pod nogi. Wszytko dlatego, że potrzebowaliśmy dzień wcześniej kogoś na miejscu w szpitalu do kierowania dawców, których przysłaliśmy do właściwego gabinetu. Poprosiliśmy siostry. "Ona już nie jest siostrą. Niech rodzina się zajmie". Chamstwo. Nie chciałem robić dodatkowych problemów więc nie odbierałem telefonu by mój niewyparzony język nie palnął czasem czegoś głupiego.

 
No to sobie dziś siostra przełożona sama z siebie przyszła na miejsce i.... wystraszyła nam dawców, których już mieliśmy: "Kto będzie za to płacić?". Po jakimś czasie, próbowała nam zrobić kazanie "że to Bóg zadecyduje o jej losie a, skoro nam tak zależy to służymy Szatanowi bo jej życie należy do Boga a nie do nas". No cóż? Moja adekwatna do znieczulicy odpowiedź była taka, że chyba zostanę ekskomunikowany..... no, chyba, że coś z tym zakonem jest nie tak..... Z drugiej strony to o niepobożnym zachowaniu podziałało jak dodatkowa motywacja. Z punktu widzenia siostry, ciągniemy z Bogiem linę.... jeśli przeciągniemy na naszą stronę, wychodzi na to, że jesteśmy silniejsi ;-). 


Ręce i nogi opadają. Zakonnica, która dała swoje życie zgromadzeniu, została z tego zgromadzenia w ciężkim stanie wykluczona i przekazana w ręce biednej, mało zaradnej matki, z którą nie widziała się ponad rok. Transfuzja załatwiona, ale jak coś później wyskoczy? Ja się stąd planuje usunąć. Zostaje jedna osoba, która razem ze mną latała, a która ma swoje życie i swoje problemy.... coś zaradzimy....
20.10.2012
Dziś dowiedzieliśmy się, że Marsjana nie może skorzystać z ubezpieczenia społecznego bo..... ani ona, ani jej mama nie mają ważnego KTP (dowodu osobistego). Dowody tożsamości w Indonezji są datowane. Do tego, ktoś sobie ostatnio wymyślił akcję masowej ich wymiany. No cóż, przynajmniej na krwi zaoszczędziliśmy.

Siostry, w których zakonie była o żadnych kosztach nie chcą słyszeć. Właściwie to nasza wina, że do szpitala trafiła. 

Przed nami oszacowanie kosztów leczenia i zbiórka pieniędzy. Gdzie? Ciężko powiedzieć - najlepiej w miejscach gdzie zbiera się dużo ludzi ogłaszać tego typu rzeczy, ale....

.... W kościołach ryzykujemy stygmą dla dziewczyny - większość populacji Flores to Katolicy. Społeczeństwo jest dość konserwatywne. Jeśli opiszemy prawdziwą historię, wchodzimy w konflikt z zakonem, z którego została usunięta. Wystarczy jakaś zła historia sióstr przeciwko niej.... komu uwierzą? Są jeszcze meczety, ale.... już w ogóle by z tego konflikt religijny wyszedł. Wykombinujemy coś dyplomatycznego.


Światełko w tunelu dał nam Jonta - pracownik organizacji Swiss Contact, który z własnej inicjatywy podejmie się prowadzenia finansów. To przez jego konto wpłyną dotacje, które zostaną wypłacone rodzinie z dokładnością do jednej setnej rupii. 


Dzisiejsza wizyta była specyficzna.... w sumie już się przyzwyczaiłem, że ludzie tutaj bez powodu znikają. Miałem przed oczyma różne, nieprzyjemne widoki. Łóżko po osobie, która przebywała z Marsjaną w dwuosobowej izolatcę stało puste - zgon nastąpił w nocy. W grupowej sali obok, płacz, krzyki i gromadka osób wokół jednego łóżka z sinofioletową sylwetką. Ktoś umarł? Umarła dziewczyna - 20-letnia. Nie zrozumiałem dokładnie na co.... zakażenie rany, z którą do szpitala trafiła.... gronkowiec?
21.10.2012
W starciu z biurokracją, poddaję się i idę na łatwiznę..... będzie zbiórka bez określania dokładnych potrzeb.

Dlaczego tak? Jest niedziela. Biuro, które zajmuje się rachunkami w szpitalu, jest zamknięte. Nie byliśmy w stanie dopytać się o konkretne koszty. Patrząc na koszt doby w szpitalnej izolatcę, szacunkowo, z uwzględnieniem tego ile mogły kosztować podane leki potrzeba będzie ok. 250 dolarów. 

Tylko, że.... istnieje alternatywna możliwość załatwienia ubezpieczenia społecznego i darmowej obsługi szpitalnej. Wszystko okaże się dopiero jutro i pewnie będzie kosztować jeden dzień. Będziemy próbować, ale równocześnie, dziś wieczorem lub jutro rano ogłosimy zbiórkę bez określenia potrzeb po polskiej stronie. Moi znajomi zostają na miejscu. Ja ruszam się w niedzielę i chciałbym pomóc póki jestem. Zwłaszcza, że z Polski da się zebrać więcej niż z Indonezji. Jestem leniem patentowanym jeśli chodzi o matematykę. Szczerze mówiąc, nie chce mi się w szczegółowe kalkulacje ile nam potrzeba bawić. Jeśli okaże się, że dostaniemy więcej niż potrzeba na leczenie, nadwyżki i tak się rodzinie Marsjany przydadzą.

22.10.2012
 
Coś nam się udało, coś nam się nie udało. Polegliśmy przy kolejnej próbie oceny kosztów leczenia szpitalnego Marsjany. Właściwie to nie próbie tylko podrygu bo już wcześniej poddaliśmy się z matematyko-rachunkowością. Stojąc w kolejcę w kasie widzięliśmy jak ludzie płacą dziesiątki milionów rupii (tysiące dolarów). Facet zaraz przed nami płacił 5 milionów (czyli ok. 500 dolarów) za.... zmarłego w szpitalukuzyna. Cholera.... po indonezyjsku, szpital nazywa się "rumah sakit" (dom chorych). Ten się "rumah mati" (dom zmarłych) powinien nazywać. Co przychodzimy to jakiś zgon. Ciekawe ile polskie szpitale zaliczają zejść dziennie.
Nie udało nam się również założyć konta w banku jej mamie... ilekroć pojawialiśmy się w banku, był zamknięty. Urlop przez cały rok.... godziny otwarcia: 8-12, 14-15 - wychodzi 5 godzin pracy dziennie - można pracę hobbistycznie sobie potraktować. Co dziś robisz? A skoczę do banku obsłużyć paru klientów.
Dziś miał być wypis. Takiego dostaliśmy rano smsa. Marsjana miała być skierowana na leczenie w swoim domu z codziennymi wizytami na zastrzyk. Błędna informacja. Kiedy dojechaliśmy na miejsce, nikt nic nie wiedział. Wypis będzie jak wszystkie testy wyjdą na tyle dobrze by można było ją puścić.

Za to, udało nam się zrobić trzy rzeczy:
1. Ubezpieczenie społeczne - przejechaliśmy do sołectwa Nity z mamą Marsjany i powiedzieliśmy, że jej KTP jest w trakcie przetwarzania. Bez żadnych napiwków, urzędnicy wystawili nam dokument. Nie wiem dlaczego wcześniej się nie udało. Czyli leczenie może kosztować.... nic, tyle co za leki, majątek.... zależy jak się w nogawcę uleży temu kto będzie wypis dawał.
2. Ogłosiliśmy zbiórkę po polskiej stronie. Zbiórka po stronie indonezyjskiej jest w trakcie indonezyjskiej korekty. Za teksty odpowiedzialny jestem ja, a że niedługo wyjeżdżam, trzeba polską zbiórkę potraktować uderzeniowo. Indonezyjską, dalej poprowadzi już Jonta
3. Pływanie. Na plażę wczoraj nie zdążyłem bo był odpływ. Ale za to dziś udało mi się wskoczyć na godzinkę do ciepłego, czystego morza, i biorąc naturallny hydromasaż, oderwać się od tego całego galimatiasu.

Marsjana nie wygląda najlepiej, ale w porównaniu do stanu w jakim do szpitala trafiła jest świetnie. Są energiczne ruchy, jest uśmiech, jest nadzieja. Pojawiło się uczucie wychodzenia na prostą. Koniec gonitwy i początek spokojnego ciągnięcia sprawy dalej. Z tego całego braku musztry i goniącego czasu, wtarłem sobie przez przypadek w oko chilli..... szczęście w nieszczęściu, mała Melan rozbiła sobie wczoraj palucha u nogi więc kupiłem jej sól fizjologiczną, którą sobie od razu w oko wlałem......
23.10.2012
Wszystko, powoli zaczęło wychodzić na prostą. Marsjana wyszła ze szpitala i wróciła do domu. 27 października kolejne badania i, jeśli wszystko dobrze pójdzie, rozpoczęcie Ieczenia. Izolacja pacjentów z gruźlicą? Nie w tym kraju. Kiedy odwiedziliśmy ją w Nicie, w progu jej domu, przywitała nas Pani Rosalinda i jej 6-letnia córeczka, Kornelia. 

- Marsjana?
- W banku, konto otwiera

No tak, w końcu młodzież bardziej zaradna niż starszyzna. Oby tylko, na tych młodszych członkach rodziny spoczął ciężar noszenia kubłów z wodą ze studni. Marsjana jest najstarsza spośród piątki dzieci Pani Rosalindy. Ojciec, od 2004 roku spoczywa pod stojącym przed domem nagrobkiem. Żeby usprawnić kontakt z rodziną, musimy jeszcze wykombinować dla nich jakiś telefon bo trochę się tego dnia wszyscy mijaliśmy szukaliśmy. 

Powrót do domu. Czym chata bogata tym rada; a, że nie wypada by goście głodni wyszli, zostaliśmy uraczeni ryżem, smażonymi szprotkami i gotowanymi liśćmi papaji. Szczerze mówiąc, na surowo smakują mi bardziej - czuć pieprzny smak pestek. Po ugotowaniu, zostaje sama gorycz. Ale nie po jedzenie przyjechaliśmy. Najważniejsze było dla nas to w jakim stanie
Marsjanę zastaliśmy - wilczy apetyt i promienny uśmiech. Oby tak dalej!


Wstyd napisać, ale tego dnia, obudziłem się z potwornym bólem gardła od ucha, przez migdałki do drugiego ucha i sztywnym karkiem. Zabawne bo, oprócz tego nic specjalnego mi nie dolegało. Za to znajomi straszyli mnie znów malarią i podsuwali leki. Zostałem przy imbirze, ziołąch i wierze (bo wiara, podobno, czyni cuda) w..... moją niezniszczalną odporność. Przechodzi. 
25.10.2012

Te floreskie wody chyba faktycznie są nawiedzone. Mój przeszywający ból ciągnący się od jednego ucha, przez migdałki do drugiego, pojawił się po ostatnim pływaniu. Zniknął dziś rano - po kolejnej wizycie na plaży. 

Sprawami finansowymi zajęliśmy się po południu. W ostatniej chwili, przypomniało mi się, że nie mam karty do rachunku, który podałem. Nie miałem pojęcia jak bankomat przewalutuje mi wypłatę - za każdym razem jest inaczej. Przelew międzynarodowy nie wchodził w grę bo prowizja kosztowałaby pewnie połowę tego co udało nam się zebrać. Wiedziałem, że powinniśmy mieć coś ok. 3.800.000 rupii. Wyzerowałem konto główne. Bankomat. Maksymalna wypłata - 2.000.000 rupii. Kilka razy i gotowe. Wypluł idealnie 3.800.000.
W Indonezji jest to bardzo duża kwota. Można za to zjeść 380 bardzo sytych posiłków "na mieście", pomieszkać 4 miesiące w wielkim, dwupiętrowym domu z cegły z bieżącą wodą w jednej z tańszych dzielnic Jakarty, lub kupić 3.800.000 miligramów witaminy C. Od witamin zaczęliśmy. Wzięliśmy sobie "stówkę" i ruszyliśmy do apteki po multiwitaminę i kilka torebeczek z witaminą C, 1000 mg.  Wykorzystując jednośladową mobilność, nakupiliśmy też owoców. Dla Kornelii, kupiliśmy blok rysunkowy i kredki - a jak już kredki to i cały piórnik do kompletu. 


W progu domu, przywitali nas bracia z pobliskiego zakonu, z którego wcześniej pozyskaliśmy jednego z naszych dawców krwi.  Również przynieśli prezenty. Ale gdzie Marsjana? Aha, w kuchni - podłogę szorowała. Czyżby oni nie zdawali sobie sprawy? Okazało się, że nie. Głupio nam było, ale musięliśmy otwarcie i szczerze powiedzieć, że gruźlica jest chorobą potencjalnie śmiertelną i nie można takich rzeczy robić. 


Pieniędzy, na początku Marsjana nie chciała przyjąć. Wytłumaczyliśmy, że mogą być potrzebne, że wcale nie tak łatwo o darmową usługę w szpitalu. Że jak znów coś wyskoczy może się przydać - na leki, na konsultację, na transport, na łapówkę. W końcu, wzięła. Poprosiła też Nonnę o tekst jakiejś modlitwy różańcowej. Od wspólnego jej zmówienia nie musiałem się specjalnie wykręcać - uratował mnie telefon od Jonty. Kiedy wróciłem, Marsjana poprosiła mnie o modlitwę różańcową po polsku. Konsternacja. Nawet jak do kościoła chodziłem to różańca nie lubiłem. Odpowiedziałem wymijająco, że najbardziej Bóg będzie się cieszył jak zobaczy na jej twarzy uśmiech. 

Uśmiech towarzyszył Marsjanie przez całą naszą wizytę. Przez chwilę, miałem wrażenie, że patrzę na jej siostrę bliźniaczkę. Z zakonu do szpitala odwoziłem przygasającą iskierkę. W domu, zastałem płomień. 

Po zakończeniu leczenia, Marsjana planuje wstąpić z powrotem do zakonu. Poprosiłem Nonnę by w późniejszym czasie skontaktowała ją z innymi siostrami. Ostateczna decyzja, które zgrupowanie wybierze będzie zależała od niej samej. Mimo tego jak zachowała się siostra przełożona zakonu Franciszkanek w Maumere, nie możemy jej niczego zabronić.

WSZYSTKIM, KTÓRZY UDZIELILI WSPARCIA, SERDECZNIE DZIĘKUJEMY. RAZEM, DALIŚCIE DRUGIE ŻYCIE OSOBIE STOJĄCEJ NA PRZEPAŚCI. POZOSTAJE MIEĆ NADZIEJĘ, ŻE UŚMIECH, KTÓRY ZOSTAŁ JEJ PRZYWRÓCONY BĘDZIE MALOWAŁ SIĘ NA JEJ TWARZY JESZCZE PRZEZ 100 LAT! 






1 komentarz:

  1. Cześć,

    Poszukuje się pożyczki konsolidacyjnej, pożyczki niezabezpieczone, kredyty na działalność gospodarczą, kredyty hipoteczne, kredyty samochodowe, kredyty studenckie, pożyczki osobiste, kapitał podwyższonego ryzyka itp. Jestem prywatnym pożyczkodawcą, udzielam pożyczek firmom i osobom prywatnym o niskich stopach procentowych i rozsądnych stopach procentowych w wysokości 2%. E-mail do: christywalton355@gmail.com

    OdpowiedzUsuń